ChocoladeOnline.nl

Misschien (niet rechtstreeks), maar de liefde is complex…In de 16° eeuw bevatte chocolade veel kruiden en specerijen. Waarschijnlijk hadden deze ingrediënten een prikkelend effect. Vandaag bestaat chocolade hoofdzakelijk uit cacao, suiker en soms een beetje vanille. Tot op heden is er geen enkel wetenschappelijk bewijs in verband met het eventueel prikkelend effect van cacao.

Ja. Het stimulerende effect wordt veroorzaakt door theobromine (fondant : 426 mg per 100 g en in melkchocolade169 mg per 100 g ), caffeine (fondant : 66 mg per 100 g, melkchocolade : 26 mg per 100 g ), fenylethylamine en serotonine. In zekere zin helpt chocolade je over de depressieve momenten heen omdat het bepaalde stoffen bevat die stressverlagend werken.

Neen. Chocolade veroorzaakt evenveel tandbederf als andere voedingsmiddelen (brood, aardappelen, etc).

Tandbederf wordt beïnvloed door andere factoren: Micro-organismen die suikers omzetten in zuren. Deze zuren tasten het tandglazuur aan.
Erfelijkheid, de duur van het contact van de tanden met koolhydraten (chocolade ‘verlaat’ de mond sneller dan brood of rozijnen).

Chocolade bevat 3 stoffen die tandverzorgend zijn:
polyhydroxyfeneen : voorkomt de ontwikkeling van microben.
fluor : verstevigt de weerstand van het tandglazuur.
fosfaten : verwijderen de zuren.

De beste waarborg voor de bescherming van de tanden is een goede mondhygiëne

Neen. Chocolade veroorzaakt geen migraine, maar bevat tyramine wat onrechtstreeks het zenuwstelsel stimuleert. In normale omstandigheden wordt tyramine afgebroken in het menselijk lichaam door het enzyme mono-amine- oxide. In geval van een tekort of het geheel ontbreken van dit enzyme, kan de opeenstapeling van tyramine een onverwachte aanval van migraine veroorzaken. Al gebeurt dit uiterst zelden.

Neen, chocolade van goede kwaliteit is gemakkelijk te verteren, maar het is aanbevolen om geen chocolade te nuttigen na een zware maaltijd. Chocolade veroorzaakt een daling van de druk in de slokdarm wat mogelijk opkomend maagzuur afremt.

Neen. Tijdens de laatste twee decennia is uit onderzoek gebleken dat chocolade geen invloed heeft op acne. Acne is echter het resultaat van de extreme werking van de huidklieren tijdens de puberteit en dient bijgevolg niet behandeld te worden met een aangepast dieet.

Neen. In tegenstelling tot wat men vroeger beweerde dient men de hoeveelheid koolhydraten niet drastisch te verminderen. Diabetici moeten wel de inname van enkelvoudige suikers beperken ( glucose, fructose, saccharose, … ) Chocolade zonder suiker bestaat ! Hier wordt suiker vervangen door Maltitol. Maltitol is onschadelijk voor deze zieken. Klinisch werd bewezen dat Maltitol, gewonnen uit gerst, beter verdragen wordt door maag en darmen.

Neen. Cacaoboter is immers rijk aan onverzadigde vetzuren ( 32 % oliezuur and 3 % lijnoliezuur ). De verzadigde vetzuren bestaan voor 43 % uit palmoliezuur en 41 % stearinezuur. In het lichaam wordt het stearinezuur snel omgevormd tot een oliezuur, wat bekend staat om zijn cholesterolverlagend effect..

Neen. Chocolade veroorzaakt geen zwaarlijvigheid. Het is immers de hoeveelheid ingenomen voedsel in combinatie met de verbruikte energie die bepaalt of men verdikt…

In Californië herontdekt onderzoeker Louis Grivetti de alleroudste eigenschappen van chocolade. “De Zuid Amerikaanse indianen kenden de geneeskrachtige kanten van de cacaoplant! Het is eerder daarom dat zij cacao als een goddelijk voedsel zagen, niet omwille van de seksuele eigenschappen die de eerste westerlingen eraan toegedicht hebben,” zegt hij. Louis Grivetti analyseerde de medische geschiedenis van chocolade, een moeilijke taak omdat vele bronnen niet of moeilijk wetenschappelijk te toetsen zijn. De eerste beschreven “chocoladetherapie” gaat terug tot 1522 en werd opgetekend door Europeanen die voor het eerst voet zetten in de Nieuwe Wereld. Hun verslag beïnvloedde de bestelling om therapeutische redenen in de oude wereld. Nochtans maken de oudste teksten van niet veel méér gewag dan van chocolade als hulpmiddel om veel viezer smakend spul binnen te krijgen… zoals onze aspirientjes met sinassmaak dus. Pas later kreeg chocolade in de beschrijvingen een rol als zelfstandig ingrediënt om een breed scala aan ziekten te behandelen. De cacaobonen werden gemalen en verdund te drinken gegeven aan koortslijders of wie problemen had met lever of nieren. De cacaodrab, gemengd met rozijnen was een middel tegen dysenterie. Cacaodrank was, gemengd met maïsmeel, een soort krachtvoer dat als aansterkend gold. Maar natuurlijk werd eigenlijk àlles met maïsmeel vermengd dat als het échte krachtvoer gold. En warme chocolademelk werd gebruikt als laxeermiddel en om de spijsvertering te bevorderen. Wat opvalt is dat de indianen nooit zoetstof (suiker) toevoegden aan hun chocoladetoepassingen. De inheemse dranken werden wel vaak op smaak gebracht met kaneel en oregano, maar deze combinaties werden door de Europeanen bespot. Toch brachten zij deze receptuur mee “vanwege de therapeutische werking”. Pas in de 19e eeuw werd de toevoeging van suiker dé norm in Europa, en het is sindsdien dat de klemtoon niet meer ligt op genezende factoren van chocolade, maar eerder op ongezonde. Maar even terug naar onze onderzoeker. Begin 17e eeuw rapporteerden Europese bronnen al dat chocolade de stemming kon beïnvloeden. Grivetti verwijst naar een verhandeling van de Spaanse dokter Antonio de Ledesma uit 1631. Hierin stond dat chocolade mensen zoeter gestemd maakt en de gebruikers aanzet tot vrijen. Vanwege de vermeende “bedwelmende” werking werd chocolade niet geschikt geacht voor deftige vrouwen en onschuldige kinderen. Maar in de tijd van Ledesma was de chocodrank al niet meer louter voor mannen. De zogenaamde “liefdesdrank” hielp vrouwen makkelijker zwanger worden, zeggen bronnen uit die tijd (hoewel daarvoor geen bewijs kan worden aangevoerd). En regelmatig gedronken tijdens de zwangerschap zorgde het drankje dan weer voor een makkelijke bevalling…